Naar de universiteit gaan was altijd al een droom van mij geweest, maar toen ik er eenmaal was, besefte ik al snel hoe ontoegankelijk hoger onderwijs kan aanvoelen als je hersenen de wereld op een andere manier verwerken.
Ik leerde mijn leven en studie in te richten vanuit wat ik een ‘autistische lens’ noem – begrijpen hoe mijn hersenen werken in plaats van mezelf voortdurend te dwingen aan neurotypische verwachtingen te voldoen. Dit ging gepaard met heel wat obstakels.
Ondanks alles blijf ik enorm gemotiveerd om door te studeren. Toen ik opgroeide, zag ik zelden volwassenen met een neurologische afwijking die succes boekten in het hoger onderwijs. Ik wil dat jongere studenten met autisme of ADHD zien dat de universiteit ook voor hen haalbaar is. Niet omdat het makkelijk is, maar omdat ze het verdienen om zichzelf daar weerspiegeld te zien.
